yazdım etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
yazdım etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

17 Ocak 2014 Cuma

Yazmak Zor


Yazmak zor.
Neyi mi? Üstüne birçok söz söylenmiş olan, yine birçoğumuzun başına gelen, fakat bir türlü sindiremediğimiz bir gerçeği.
Sen elmayı seviyorsun diye elmanın da seni sevmesi gerekmiyor ya. Yarısına varmamışken, tam tadına doyamamışken düşüverir elinden. Bakakalırsın. Peki ne yaparsın? Çöpe mi atarsın? Keşke... Yoksa yıkayıp sulu sulu, ilk tadından eser olmayan bambaşka bir şeyi geveleyip durur musun ağzında? Ben ikinciyi yapıyorum her seferinde.
Kızmıyorum Elma'ya.
Ama kırılıyorum.
"Sen uzattığın eli tutmayan ele mi dargınsın, yoksa onu tutmayacak birine uzattığın için kendine mi kızgınsın?" diyor ya Mevlana, ben kendime kızıyorum. Büyük büyük hayaller kuruyorum, öyle beklentilere giriyorum ki; gerçekleşmeyince de çok üzülüyorum.
Oysa ne güzeldi hayallerim.
Ama ben ne zaman öğreneceğim?
2 haftada 2 çok sevdiğim insan bana aynı duyguyu yaşattı. Evet, onlar benim aklıma her gün uğrayan, zihnimi kurcalayan kişiler olma ayrıcalığına sahip olabilir.  Ama bu benim, onların tanıdığı binlerce kişi kervanından yalnızca bir kişi olmamı değiştirmez ki.

16 Kasım 2013 Cumartesi

Bu Günlerde

"Kolaylaştırınız, zorlaştırmayınız" diyen ayet bize inmedi mi? O halde ne bu her yeni gün "cö!" deyip, daha da çıkmaza sokan bizi.
Parmaklarım yorgun düşüyor olanı biteni ölümsüzleştirmekte, mürekkebim çoktan tükenmiş oysa ki.
Ayaklarım bir makine gibi devinimlerini tamamlıyor sadece bilinçsizce.
Gözlerim bir perdeden anlamaya çalışıyor olanı biteni.
Bir de zihin var en önemlisi; yeni görevleri varken önünde, o hala geriye sarıyor şeridi.
Zarftan çıkan birkaç kelimeyle cümleler kurmak isterken, yasaklara tosluyorum aniden. Sahi alfabe mi yetmiyor yoksa bana. Oraya bile uğramışken şapka inkılabı.
Ayağıma takılanları alıp kaldırmak yerine, ezip geçiyorum bu günlerde.

25 Eylül 2013 Çarşamba

Her seher vakti gökyüzüne salıverdiğin balonun bugün hangi renk?
Hangi şekil?
Hangi duyguları ulaştırdı bulutlara? Heyecan var mıydı içinde, yoksa sadece birkaç nefes mi taşıyordu küçücük hacminde...
Köşeli miydi sivri sivri; her önüne gelene çarpan.
Kırmızı mıydı; aşağıdan bakınca hemen fark edilen.
Sarı mıydı; güneşin bir parçası gibi duran?
Yoksa mavi miydi, gökyüzünün renginde kaybolan...
Peki elindeki ipi bırakmak, zor geldi mi bu sabah?

6 Ağustos 2013 Salı

Zaman Kavramım Yok Oldu

Resmi tatillerde okulumuz tatil olduğunda hani bir his olur ya hepimizde. 'Bu gün evde olduğum için, hep cumartesi zannediyorum' hissi. Günleri karıştırırız. Sabah programlarını izleriz nihayetinde.
Yeni yılın ilk aylarında elimiz 2012 yazıverir yanlışlıkla. 2013 o kadar yabancı gelir ki. 
Ben şuan tüm bu karmaşayı, çok şiddetli bir şekilde yaşıyorum. Evimden uzakta zamanla ilgili hiç bir bilgiye muhtaç değilim. Bir yere yetişmeye çalışmıyorum. Evimizde takvim yok. Telefonumu da kullanmıyorum. Buraya kadar her şey güzel. Garip bir boşluk ama güzel.
Gel gelelim saate... Saat bambaşka bir şey. Evde 1 tane saat var; o da mutfakta. yattığım saati bilmiyorum, ara ara uyandığımda da saate bakamadığım için erken zannedip geri uyuyorum. Son olay geçen gün 16:30 da uyanmam oldu. Ben ki haftasonları bile en geç 10 a kadar uyuyan biriyim-biriydim. Çok sevdiğim swatch saatim yaklaşık 4 yıllık birlikteliğimize, beni böyle bir durumda bırakarak son verdi. O yüzden bilhassa iftara yaklaşırken Saat kaç? Saat kaç? diye bıktırdığım abime ve yengeme sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum :)
Saatim olmadıktan sonra günleri ve hangi ayda, ayın kaçında olduğumuzu anlamam mümkün değil zaten..

25 Temmuz 2013 Perşembe

Ben Bu Gece Özledim

Dinlediğim Feridun Düzağaç şarkısı eskilere götürdü beni. Hiç unutmuyorum geziye gidilecekti o gece, toplanmıştık. Ben ve o caddenin kenarındaki banklarda oturuyorduk. Bu şarkı dilime dolanmıştı. Ama yanlış söylüyordum her seferinde. O'ysa her söyleyişimde gülüyordu bana. Yanlış söylediğimin farkındaydım ama o boşluğa ne geleceğini bilmediğimden  mantığıma uygun  bir şey uydurmuştum oraya. Şimdi bile şarkıyı kendi versiyonumu söylemeyi tercih ediyorum.
Bu gece ise o günden daha farklı,daha anlamlı bu şarkı benim için . Çünkü eski dostum Ayşenur'u özlediğimi fark ettim. Aslında onu mu, yoksa dostluğumuzu mu...
Biz çok farklıydık. O gezi gecesinde de olduğu gibi biz hep baş başaydık . Topluluğa karışırdık. Aynı evde kalırdık başka kızlarla ama en kalabalık ortamda bile biz sadece ikimizdik. Birbirimizi kıskanırdık, anlardık, düşünürdük, önemserdik.. Ne zaman anlamamaya başladık, ne zaman birbirimize sabredemez olduk...
İşte bu da yazıma ilham olan F.D. şarkısı..


25 Mayıs 2013 Cumartesi

Yağmur Damlalarında İnsan Olmak

Bahar yağmurları yağıyor üstümüze. Şemsiye açıyoruz berekete. Sığınıyoruz kalbimizdeki sevgiliye.
Peki ya karınca olsaydık bu yağmurda?
Sığınacak mıydık bir ağaç yaprağına, kapşonumuzu çekecek miydik başımıza, sel baskınlarından koruyabilecek miydik yuvamızı?
Ya da bir balık?
Suyla bütün, ama suyun en saf haline sürgün.
Varlık içinde yokluk.
Peki ya bulut olmak?
Parçalarından kopmak, onları dünyayla paylaşmak...
Ne dersiniz?

30 Mart 2013 Cumartesi

Hayatıma Bir "Melek" Girdi

Yaklaşık bir hafta önce beklediğimiz yeğenim doğdu. Tam olarak tarif edemiyorum hislerimi, yine de çabalayacağım.
Eve ilk girdiğimde acaba hangi odada yatıyor diye bakınırken etrafıma, montumu çıkarıp asmak için bir odaya girdim ve O'nu görmeden geçip gitmişim. Aniden durup bir adım geri attım ve orada yattığını fark ettim. O kadar minik ki, evet görülemeyecek kadar :)
Bundan 7 ay önce hamilelik haberini duyduk, ultrason fotoğraflarına baktık sevinçle, heyecanla, ama O'nu kucağımıza almak tüm soyut heyecanlarımızın somutlaşmış hali oldu :)
Hayatımızda çok sevdiğimiz, en yakınlarımız sınırlı sayıdadır ve onları kazanmak için ne çabalar sarf ederiz, uzun vakitler harcarız. Düşünsenize birdenbire hayatınıza çok sevdiğiniz, her hareketini hayranlıkla izlediğiniz, öpmeye doyamadığınız, hemencecik özlediğiniz, minicik elleriyle parmağınızı sımsıkı tutan birisi giriyor. ~Ne büyük lûtuf...
  • İlk gece sabaha kadar uyumadı. Ağlarken ne yapacağımızı şaşırıyoruz, elimizden bir şey gelmiyor. Kaç kere gözlerim doldu O'nun  o sesi için... Neyse ki sabah saat 5 gibi uyuyakaldı, bende yanıma yatırdım. Yanımda uyudu ve ben O'nu izlerken uyuyakaldım~
  • Arada bir uyanıp kımıldadığında hafif hafif salladım ve tekrar uyuttum.Ona zarar vermemek için diken üstünde uyudum.
  • Düne kadar abimle oturup şakalaşırken, çocukluğumuzdaki gibi atışırken, şuan onun "Baba" olması, sabaha kadar ağlayan oğlunu sakinleştirme çabasını, O'nun için endişelenmesini anlamak...
  • Annem ve babamın O'nu sevişini görmek, gözlerindeki gülücüğü hissetmek, paha biçilemez. Allah herkese bu duyguyu tattırsın..
  • Yumuşacık tenine dokundum, ellerini tuttum, miss kokusunu içime çektim, burnunu öptüm, kucağıma alıp sımsıkı sarıldım. Evet ben "Hala" oldum ~:)



Bunlar da kendi ellerimle hazırladığım bebek şekerlerimizz :)
 Aramıza hoş geldin Ahmet Enes(:

23 Eylül 2012 Pazar

Sonbahar ~


Yarın okulum açılıyor. İşte tam anlamıyla yaz bitti, sonbahar başladı diyebiliriz şimdi. Çünkü takvim gösterdiği an yaz bitmiyor. Okul açıldığında da sıcak hava kütlesi yurdu terk etmiyor ama vücudumuz yaz havasından çıkıyor, tatili bitiriyor.
Yazın dağıttığımız her şeyi toparlama vakti şimdi. Ne kadar dağıtıp; tadını çıkarabildiysek yanımıza kâr.
Şimdi neyin zamanı peki?
Yazın dağıttığımız her şeyi toplama zamanı. İşlerimizi, derslerimizi, kafamızı.
Kalabalığın değil, kendimizle baş başa kalmanın, yalnızlığın zamanı.
İçimizi kıpır kıpır yapan yaz şarkılarının değil, gönlümüze hitap eden şarkıların zamanı. Sezen Aksu zamanı, Teoman zamanı.
Eğlencenin değil, hüznün zamanı.
Ve 'Kavuşma Zamanı'...
Şehrimize, evimize, odamıza, yatağımıza kavuşmanın zamanı.
Tatildeyken uzak kaldığımız sevdiklerimize ve sevmediklerimize kavuşmanın zamanı.
Yeni kararlar alma, hedefler koyma zamanı. Yok Yok öyle 'bu yıl çok çalışacağım' hayallerinden bahsetmiyorum. Kendimizle ilgili, başarabilirsek hayatta bir adım ilerleyebileceğimiz kararlar; hedefler...
Mesela ilişkilerimizde daha dikkatli olmalı, insanlar hakkında gelişigüzel konuşmamalı.
Kalp kırmamalı, "Kendi hatalarımızı bulmaktansa, başkalarınınkini aramamalıyız."
Okunacak kitaplar listemizi tazelemeli, her birini büyük bir özenle okumalı.
Fotoğraf makinesini bol bol kullanmalı, geçip giden an'lardan geriye birçok anı bırakmalı.

Ama yine her yıl olduğu gibi bir sürü not defteri, renkli kalem alınmalı.
En sevdiğimiz yerde, en sevdiklerimizle, en sevdiğimiz yemekler yenmeli.
Özlenilenlerle hasret giderilmeli.
                                                                                          E hadi bakalım...

19 Eylül 2012 Çarşamba

İç Ses

"Cümleler kuruyorum. Başladığım an pişman oluyorum, olmadı diyorum. Yine de bitiriyorum. Toparlayım derken deviriyorum...~"

8 Temmuz 2012 Pazar


Yaşadığım şehri ne kadar sevmesem, çoğu zaman isyan etsem de, ondan ayrılmak, uzak kalmak düşüncesi mahvediyor. O kadar yaşanmışlık var ya hani...
Annem anılarını anlatıyor, köyde geçen yıllarını. Düşündükçe o kadar uzak geliyor ki o günler bana. Üzerinden kaç yıl geçmiş... Şimdi tatillerde bir kaç günlüğüne uğruyoruz anca.
Kendime dönüp bakınca; anneme olduğu gibi benim için de Adana öyle mi olacak ileride? Sadece anılar hatırlanacak, "yalan" olacak yani.
Okula başladığım, çocukluğumu geçirdiğim, sokaklarında kaybolduğum, geceleri ağladığım, yeri gelince gülüp eğlendiğim, yıllarımı geçirdiğim, iyi dostlar kazandığım şehir gün gelip sadece anılarda mı hatırlanacak? Ki anılar da zamanla suyunu çekecek... Kum saati diğer yarım küreyi çoktan doldurmuş olacak.
Yabancılaşacağız birbirimize. Ben başka şehirler tadacağım, o; başka insanlar, başka hayatlar...

5 Haziran 2012 Salı

Yaz Önerileri

Sabah televizyonda Gül Kaynak'ı görünce hemen harekete geçtim. Evet yaz geldi ve daha zayıf, daha sağlıklı ve daha güzel olmamız için bu mevsimi iyi değerlendirmemiz gerekiyor :) Kışın o ağır havasından kurtulduğumuza göre şöööyle bi silkinip kendimize gelelim. Ordan burdan şurdan duyduğum haberleri buraya not alıyorum, hem kendim, hem de sizler için.

  • Kışın soğukta su içememekten şikayet edip durduk, canımız istemedi. Ama yazın gelmesiyle birlikte günde en az 3 litre su içelim. Çantamızda mutlaka su şişemiz bulunsun. Zaten Adana gibi sıcak bir şehirde yaşıyorsanız bu ayakta kalabilmeniz için en önemli seçenek :)
  • Çay kahve tüketimini minimuma indirip, gazlı içeceklerden (maden suyu hariç) vazgeçelim. Uzmanlar günde 2 bardak çayın kalp krizinden sonra ölüm olasılığını azalttığını söylemiş. Yani bu da demek oluyor ki kahvaltıda ve akşam demlenen çaydan birer bardak içebiliriz. Zaten havalar ısındığı için sıcak içecek ihtiyacımız da azalıyor. Su'dan başka hiç bir içeceğe bağımlılık yapmayalım aman dikkat derim!
  • Salatalık, semiz otu, ıspanak, brokoli toksinlerden arınmak için birebir. Sevmesek de alışmaya çalışalım :(
  • Yazın bize hediyesi olan tüm meyveleri bol bol tüketelim. Özellikle karpuz, kiraz, kayısı, armut bağırsakları çalıştıran çok önemli meyvelerdir, her gün tüketelim.
  • Günde en az 1 saat açık havada yürüyüş yapalım.
  • Çimlerde çıplak ayakta dolaşıp topraklanalım.
  • Tıpkı kışlık giysilerimizi kaldırdığımız gibi buzdolabımıza da el atalım. Salam, sucuk, sosis gibi ağır besinleri bir an önce hayatımızdan çıkaralım. Hayvansal proteinlerden uzak duralım.
  • Fast footları hiç söylemiyorum.
  • Porsiyonlarımızı küçültelim,  sofradan  doymadan kalkabilmeyi öğrenelim.
  • Peygamber Efendimiz(s.a.v.) midenin 1\3 ünü yemekle, 1\3ünü suyla doldurup, 1\3ünü de boş bırakmamız gerektiğini söylemiştir.
  • Güneş battıktan sonra yemek yemeyelim.
  • Salatalarımızı zenginleştirelim ve her akşam mutlaka bol miktarda tüketelim.

Hadi bakalım umarım faydalı olmuştur :)

23 Nisan 2012 Pazartesi

Bazen...


"Kendi kendime bir yandan bunları düşünüp, bir yandan da böyle şeyleri aklıma bile getirmemeliyim diyordum. Çünkü halâ çaresizce hayatta aslında bir karşılığı olmayan o hayali yaşatmaya çalışıyordum ben."

Niye?


Kalıplaşmış sözcükler niye var ki?
İnsan olası olmayan bir durumla karşılaştığında onun hakkında düşünmeli, kafa yormalı, deli olmalı yeri geldiğinde.
Sabah kalktığında uykusuz geçirdiği geceyi "yorgunluktan uyuyamadım" kalıbına sığdırmamalı. Neler hissettiğini düşünüp, açıklamaya çalışmalı. Belki böyle özgün anlatımlar üretebilirdik, farklı anlamlar belirtebilirdik. Ah şu hazırakonmamız...
Aslında bir "içim acıyor'un, içimde kötü bir his var'ın" o kadar derin manalarını hissediyoruz ki oturup düşündüğümüzde.
Kelimeleri düşünebilmemiz dileğiyle...

8 Nisan 2012 Pazar

Hayırsız Blogger

İçimdeki yazı işleri müdürü bir süreliğine kafa iznine çıkmıştı. Bu süre içinde vizeleri atlattım, bloga hiç uğramadım desem yeri var. Yeni kitaplar okudum. Her okuduğumuz kitap bizim için yenidir zaten. Bugün de "Kinyas ve Kayra" ya başladım. Gerçekten farklı bir kitap, onu tarif edecek en iyi kelime bu sanırım. Bitirince mutlaka yorumlayacağım.
Bu arada Adana'ya yaz geldi. Kısa kollu giymeye başladım. Çağla yedim ve eriği sabırsızlıkla beklemekteyim :)
Yeni arkadaşlıklar kurdum, biriyle yakın arkadaş olabilmek için onunla tek bir gece geçirmenin yeterli olabileceğini bir kez daha gördüm.
Hı bir de düğün için uzun uğraşlar sonucu elbisemi aldım.
Hayatımda başka önemli gelişme olduğunu düşünmüyorum.sık sık yazabilmek ümidiyle...                     
                          


10 Mart 2012 Cumartesi

Mevsimler Geçerken

Uyandığımda pencereden bi hava alim dedim, baktım hava güzel pencereyi açık bıraktım. Tertemiz bir hava var, bahar gelmiş gerçekten. Zaten Adana'da kışın yağmursuz günlerde hava gayet iyi olur ama yine de üşürdük hafiften:) Artık o da kalmamışa benziyor. 
Bahar'ı seviyorum. Sonbahar'ı, İlkbahar'ı. Çünkü körü körüne inandığımız yargılar gibi yakıcı sıcak ve dondurucu soğuk hiç iyi gelmiyor insan bedenine, ruhuna.
Kışın erken saatlerinde durağa yürürken içimize işleyen soğuğu tarif etmeye hiç bir yaşanmışlığımız yetmiyor. Sayılı güzel yanlarından olan kar* da bize uğramıyor zaten..
Neyse o günleri atlattığımızı düşünerek iyi haftasonları diliyorum :)

6 Mart 2012 Salı

Bir Otobüs An'ısı

Çok yorucu bir okul gününün ardından otobüsü kaçırmamanın sevincini yaşarken, bilmiyordum en yoğun otobüs olduğunu..
Fark etmem 3 durağımı aldı. Hastaneden binenler, bağırıp çağıranlar, şoföre kızanlar, hepsi; evet hepsi bir aradaydılar.
Derken bulunduğum yerde uyuklarken ilerleyip iki sevgilinin tepesine dikildim. Muhabbetlerine ortak oldum sessiz sedasız. Oğlan kızın telefon rehberindeki erkek isimlerini tek tek soruyordu "bu kim bu kim" diye. Kızın hayatında onun dışında başka erkeklerin de yaşadığını gerçeğini kabullenmemiş bir halde.
Yanımdaki kız telefonla konuşuyor. "-Bi çılgınlık yapalım mı? Sence? Tahmin et?" Karşı taraf tahmin edemiyor. "Baş harfi İstanbul desem, bir sabah gideriz, ertesi gün geliriz olmaz mı?" diyor. Ama olmuyor...
Lisedeyken kafamıza esip Mersin'e kaçmışlığımız çoktur arkadaşlarla, biz cesurduk ama İstanbul'a gitmek cesurluktan çok "çılgınlık" gerektiriyormuş anladığım kadarıyla.
Sonra sevgililer kalkıyor ve cam kenarına oturuyorum bi güzel. Yanıma geveze bir bayan oturuyor. Başında dikilen arkadaşıyla muhabbet ediyor. Liseli arkadaşlarıyla buluşma ayarlıyorlar. Daha fazlasını dinlemeye niyetim yok.
Liseden iki arkadaşıma eski günlerdeki gibi Mersin kaçamağı teklif ediyorum. Birinden cevap gelmiyor, diğeri olumsuz. O da istiyor aslında ama şartlar izin vermiyor. Artık hepimizin ayrı bir hayatı var, birbirine uymuyor.
Tam da eve yaklaşırken otobüs duruyor ve durduğu yerde trafik tıkanıyor. Herkes korna çalıyor, arka kapıdan yolcu indiriyor, bayağı bekliyor ama. Sonra arkamı dönüp bakıyorum n'oluyor acaba diye? Yaşlı bir teyze çaresizce "Engelli var engelli bekleyin az" diye korna çalan insanlara bağırıyor ama nafile.. Gözbebeklerimden iki küçük damlanın düştüğünü hissediyorum o an...

28 Şubat 2012 Salı

Kitap Kahramanları

En az kitaplar kadar ilgimi çeken kitap ayraçları.. Birçok modeli var. Ama en hoşuma gidenler kitap fuarında Carpe Diem Kitap'ın verdiği yukarıdaki küçük şeyler :) 

Sayfaların arasında saklanan ayraçların 3 boyutlularını da görmek mümkün ama şuan elimde olanların en sevdiklerimi paylaşıyorum sizlerle..


Ve bir de lösevin seramik süslü ayraçları da çok sevimli:)